موسیقی ایرانی
بربط
بـربـط جـد عـود هـای اروپـايی است و هـمـيـن طور آن را عـود هـم می شـناسـند . گـردنی کوتاه و کج با دو رديـف پـنج زهی بـر آن کـه با کـوک چـهـارمی آن و با اسـتـفاده از پـر بال عـقـاب موسـيقـی سـنـتی را می نوازنـد و صدایی بم دارد .
تار
سازی ايرانی دارای نشانه هايی از ويژگی های اصيل و سنتی و قومی ايران و از كامل ترين سازهای زهی ايرانی است . در اواخر قرن نوزدهم ميلادی در مصر مطرح گرديد . برخی آن را منسوب به فارابی دانسته اند . تار به شكل امروزی سابقه طولانی و دوری ندارد چرا كه تا چند دهه پيش تار با پنج سيم نواخته می شد اما بر حسب احتياج سيم ششمی نيز بدان اضافه گشت .
تار با مضرابی متشكل از يك تيغه فلزی ( از جنس فلز برنج ) آميخته با موم نواخته می شود و از لحاظ صدادهی از انواع كامل آلات موسيقي ايرانی است . تار در اركستر از وظيفه اجراي ملودی تا پشتيبانی سازها به خوبی برمی آيد به خصوص كه انواع تار با سيم های بم را می توان بكار گرفت .
به نام حضرت دوست خالق هستی